เมื่อเพื่อนอั๋นตามมารังควานถึงถิ่น #5

วันเสาร์ที่ 13 มิถุนายน 2552

หกโมงครึ่ง...ได้เวลาออกจากบ้านไปหาอะไรทานกันแล้วจ้า หม่ามี้ถกเถียงกับแดดดี้อยู่ตั้งนานว่าจะพาเพื่อนอั๋นและครอบครัวไปทานข้าวเย็นที่ไหนกันดีหนอ มาคิดดูอีกทีก็ไม่รู้ว่าจะถกเถียงกันทำไมอยู่ตั้งนานสองนาน ก็หม่ามี้กับแดดดี้รู้จักร้านที่ดูจะเข้าทีสำหรับการไปกันแบบครอบครัวอยู่แค่สองแห่งเท่านั้นแหล่ะ

ที่แรกคือ ร้าน Riverside ร้านนี้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำในตัวเมือง อาหารอร่อย มีให้เลือกทั้งอาหารไทยและอาหารฝรั่ง หม่ามี้รับรองรสชาดอาหารด้วยตนเองจ้า แต่ที่แน่ๆ หลังจากท้องสองลิงก็ไม่เคยไปทานที่ร้านนี้อีกเลยเพราะร้านนี้เป็นร้านอาหารกึ่งผับ

อีกที่ก็คือ ร้านเวียงลคอร ร้านนี้เจ้าของรู้จักเป็นเพื่อนกับตาจ๋า เดิมมีแต่ร้านอาหารตอนหลังสร้างโรงแรมเพิ่มด้วย ถ้าใครมาเที่ยวแนะนำให้พักที่นี่และทานอาหารเย็นที่ร้านเลยจ้า แต่ออกตัวไว้ก่อนเลยว่าราคาค่าที่พักอาจแพงกว่าที่อื่นและราคาอาหารก็แพงกว่าร้านอื่นๆ เช่นกัน แต่หม่ามี้ว่าคุ้มกับราคาจ้าโดยเฉพาะอาหารประเภทยำ

สุดท้ายหม่ามี้ก็ใช้ความเป็นใหญ่ในบ้านเลือกร้านเวียงลคอรจ้า ไปถึงที่ร้านก็เกือบๆ ทุ่มแล้ว โชคดีว่าคนยังไม่เยอะมาก สั่งอาหารเสร็จใช้เวลาไม่นานอาหารก็มาเต็มโต๊ะ แต่ลืมถ่ายรูปหน้าตาอาหารมาให้ดู ต๊องจริงๆ เลยเรา เมื่ออาหารมาถึงก็ได้เวลาจัดการอาหารกันแล้ว โดยเริ่มจากการจัดการให้เด็กๆ ได้ทานกันให้เสร็จก่อนแล้วก็ปล่อยให้ไปวิ่งเล่นกัน ส่วนคนโตก็นั่งคุยกันไปละเลียดอาหารกันไปตาคอยมองตามเด็กๆ ไปเพราะกลัวว่าจะชวนกันวิ่งลงไปในบ่อปลาจ้า

ทานกันยังไม่ทันเสร็จหนุ่มเอิร์ธก็วิ่งมากอดคอเพื่อนอั๋นพร้อมกับบอกเพื่อนอั๋นว่า "ปะป๊า เอิร์ธอยากนอนที่โรงแรมนี้" ขำก๊ากเลยเรา เพื่อนอั๋นเลี้ยงลูกมาดีจริงๆ ลูกชอบนอนโรงแรมห้าดาว

เนื่องจากมาพร้อมเด็กๆ ตั้งห้าคน พวกเราจึงไม่สามารถรากงอกได้ ยังทานอาหารกันไม่เสร็จดีเด็กๆ ก็เริ่มเบื่อแล้ว เลยต้องเรียกเด็กเก็บตังค์แล้วกลับบ้านกัน

กลับมาถึงบ้านก็ต้องจัดการเอาเด็กๆ อาบน้ำเข้านอนกันให้หมดก่อนถึงจะตั้งวงกันได้ เดี๋ยวมาเล่าต่อว่าเกิดอะไรขึ้น

ตอนดึก...เมื่อจัดการเอาเด็กๆ เข้าห้องนอนกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพื่อนอั๋นกับแดดดี้ก็เริ่มปฏิบัติการตั้งวงพูดคุยสนทนาถึงเรื่องความหลังครั้งยังเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสา --นึกกันไม่ออกเลยใช่มั๊ยว่าสองคนนี้เคยมีวัยไร้เดียงสากันด้วยเหรอ หม่ามี้ก็นึกไม่ออกเหมือนกันจ้า -- หม่ามี้นั้นไม่อาจรู้ได้ว่าแดดดี้ออกไปซื้อโซดากับน้ำแข็งตอนไหนเพราะมัวแต่กล่อมลูกน้อยให้หลับอยู่ในห้อง แต่ที่แน่ๆ เพื่อนอั๋นยังคงไม่ทิ้งนิสัยเดิมๆ เมื่อสมัยเรียนมหาลัยจ้า ...มันยังไปเปิดตู้เหล้าของตาจ๋าแล้วจัดการหยิบเหล้าออกมาพินิจพิจารณาทีละขวดว่ามันจะกินขวดไหนดี...เอากับมันซิ หม่ามี้ขอปรบมือให้กับความคงเส้นคงวาของเพื่อนอั๋นจ้า  

และเมื่อลูกลิงหลับปุ๋ยแล้วหม่ามี้ก็ปฏิบัติการทิ้งลูกออกมาร่วมวงกับเพื่อนอั๋นและแดดดี้ --แบบว่าหม่ามี้ก็อยากระลึกความหลังกับเขาเหมือนกันอ่ะ-- แต่ขอสารภาพตรงนี้เลยว่า...ด้วยวัยและสังขารที่ไม่อำนวย...หม่ามี้ต้องขอบายขวดที่ตั้งอยู่ข้างหน้า สูดแค่กลิ่นยังเมาแล้วถ้ากินด้วยจะเหลือเหรอ กว่าจะรำลึกความหลังกันเสร็จก็ปาเข้าไปตีสี่ครึ่งแบบว่าง่วงสุดๆ นะถึงได้ยอมแยกย้ายกันไปนอนน่ะ ว่าแต่ว่าพรุ่งนี้เช้าหม่ามี้จะตื่นมารบกับสองลิงไหวมั๊ยเนี่ยเรา???