เคยเหนื่อยไหม ?

เหนื่อยทั้งกาย ทั้งใจ

เหนื่อยกายพักผ่อนนอนหลับก็หายไป แต่เหนื่อยใจมันเหมือนสะสม เลยทำให้เบื่อ ๆ เซ็ง ๆ แต่ถ้าแก้ไขให้สถานการณ์เปลี่ยนไปได้ก็หายเหนื่อยค่ะ (แต่ปกติแล้วมันจะอยู่เหนืออำนาจการควบคุมของเราเอง เลยต้องปรับความคิดความรู้สึกของตัวเองไม่ให้เบื่อ จะง่ายกว่า)

ได้กาแฟเย็นไป ๑ กระป๋อง ทำให้หายเหนื่อยขึ้นเป็นกอง หรือจะกลับมาติดกาแฟอีกดีนะ ?

ตอนเหนื่อยกาย ทำงาน 72 ชั่วโมง ไม่ได้นอนเลย แต่พอเสร็จ ก็นอนหลับเป็นตายหายเหนื่อย

แต่ตอนเหนื่อยใจ มันพะวงๆไปหมด นอนกลางคืนยังสะดุ้งตื่นขื้นมาคิดต่อได้...เหนื่อยกว่าตอนเหนื่อยกายอีก

ตอนนี้เลิกทำอะไรที่เหนื่อยใจแล้ว เพราะเอาตัวเองออกมาจากพื้นที่เสี่ยงแล้ว...

กำลังจะเข้ามาขอให้คน cheer up หน่อย  ก็เจอท่านตั้ง topic ตัดหน้าก่อนซะแล้ว 

ตอนนี้กำลังอยู่ในสถานการณ์ ที่ควบคุมไม่ได้ค่ะ เพราะเกิดจากปัจจัยภายนอก  แล้วก็รู้ว่าเราเปลี่ยน

หรือแก้ไขอะไรไม่ได้  นอกจากปรับที่ตัว หรือใจของเราเอง เหมือนที่ท็อปว่าไว้

วิธีแก้ปัญหาของตัวเอง ก็คือปิดสวิตช์ ตัดทุกอย่างทิ้งให้หมด ให้ใจมันว่าง ให้เวลากับตัวเอง

ทำในสิ่งตัวเองเกิดปิติ และมีความสุข บางทีก็ขับรถเที่ยว บางทีก็เดิน บางทีก็ไปวัด

อ่านหนังสือ สวดมนต์ กิน เปลี่ยนสถานที่ เปลี่ยนภาวะแวดล้อม ฯลฯ ( ถามตัวเองก่อนว่าอยากจะไป

mode ไหน แล้วก็ไปเลย !!)  สบายใจ แล้วต่อไปก็ให้สบายกาย พักผ่อน ให้มีความสุข

เกิดพลังใจแล้ว ก็กลับมาที่สิ่งที่บอกกับตัวเองเสมอว่า แค่มาเดินอยู่ในโลก แล้วก็เรียนรู้เท่านั้นเอง

แล้วทุกอย่างไม่ว่าจะดีหรือไม่  มันก็จะผ่านไป แล้วก็แก่ แล้วก็ตาย ไม่มีอะไรอยู่กับเราตลอดไป

แล้วก็ค่อยกลับมาหาวิธีแก้ไข  หรือทำยังไงที่จะทำให้สถานการณ์ดีที่สุด แต่ก็ไม่ต้องคิดมากเพราะสุดท้าย

มันก็ไม่อยู่กับเราตลอดไปอยู่ดี แต่วิธีคิดให้ positive ก็สำคัญมากนะคะ อ่านหนังสือเล่มนึง พระท่านบอกว่าให้คิด

เสมอว่าเราโชคดี  ไม่ว่าจะเกิดอะไรก็คิดว่าโชคดี  แล้วเราก็จะนึกถึงแต่สิ่งที่ดี เช่น วันนี้รถเสีย ไม่มีรถใช้  ต้อง

เสียเงินซ่อมรถ ก็ให้คิดว่า โชคดีที่ไม่เจ็บตัว  ไม่เจออุบัติเหตุ  โชคดีมีเงินขึ้นรถเมล์  ไม่ต้องเดิน etc.

เมื่อใจมันเกิดพลังแล้ว  มันก็จะมีสติ  มีแรงสู้ทุกๆครั้งไป  พลังใจนี่สำคัญที่สุดเลยค่ะ

ท่านมหา รับหนิงไปสงบสติอารมณ์หน่อย...ท่าทางฟุ้งซ่าน

555  มีคนมาหลงอ่านอยู่ด้วยเหรอเนี่ย  ระวังจะฟุ้งซ่านตามนะพี่ตั้ม

เป็นอย่างนี้แล เป็น ๆ หาย ๆ ไอ้เหนื่อย มันก็ไม่เที่ยง เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็ดับไป สนุกดีเหมือนกัน ตอนที่มันเกิด ก็ล้า ๆ แต่พอมันดับ เราก็ลุยต่อ ฮ่า ฮ่า

จริง ๆ อะไร ๆ มันก็ไม่เที่ยง อารมณ์ของเราก็เหมือน ๆ กัน emo บ้าง fail บ้าง ดี ๆ ร้าย ๆ  ที่สำคัญคือรู้ให้เท่าทันมัน ถ้ารู้ไม่ทัน ตัดสินใจทำอะไรตอนที่ อารมณ์ไม่ปกติ ความสามารถในการตัดสินใจเราจะลดลงไปหลายขุมทีเดียว

ใครเหนื่อยก็เพลาแรงลง ประคอง ๆ กันไปนะครับ ขอให้ผ่านพ้นไปด้วยดีทุกคนครับ

กายกับจิตเนี่ยแยกออกจากกันได้ด้วยเหรอ สำหรับเรามันพัวพันกันไปหมดไม่สามารถแยกออกจากกันได้ เวลารู้สึกเหนื่อยจึงไม่สามารถบอกได้อย่างแน่ชัดว่า...เหนื่อยกายหรือเหนื่อยใจ...

แต่ที่แน่ๆ เคยโดนคนต่างชาติสอยมาสองรอบจนมีคติเตือนใจเป็นของตัวเองแบบส่วนตั๊วส่วนตัว  แต่...ขนาดมีคติเตือนใจก็ยังไม่วายหลุดจนต้องเหนื่อยทั้งกายและใจอยู่บ่อยๆ

รอบแรกโดนสอยระหว่างใช้ชีวิตอยู่กับ Host Family ที่แสนน่ารักจนอยากจะอยู่ด้วยตลอดไป ก็เลยใช้ความพยายามในการหามหาวิทยาลัยที่ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำส่วนตัวและอยู่ใกล้บ้านมากที่สุดในระยะที่นั่งรถไฟไปเรียนได้ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องออกไปอยู่ Dorm' ผลออกมา ปิ่ว  เขาไม่ยอมรับหนูจะด้วยสาเหตุใดจนบัดนี้ก็ยังไม่รู้อย่างแน่ชัด แต่เดาเอาว่าเราคงไม่ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำของเขา จิตตกไปหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ ไม่ทำอะไรทั้งนั้น หมกตัวอยู่แต่ในห้อง ข้าวปลาอาหารไม่แตะ น้ำท่าไม่อาบ ตกเย็นออกไปกินเบียร์เมาหัวราน้ำ สุดท้าย Host Family ทนกับสภาพอันทุเรศสุดๆ ของเราต่อไปไม่ไหวต้องเรียกคุยแบบเตือนสติ คุยกันอยู่ตั้งนานก็ยังไม่ตื่นจากภาวะจิตตก จนมาสะดุดกับประโยคเด็ดที่จำได้จนถึงทุกวันนี้ เรียกว่า...พอได้ยินก็ตื่นจากภวังค์ในทันใด

John told me...not to raise my hope... 

เออ...จริงด้วย ถ้าเราไม่ตั้งความหวังเราก็ไม่ตกอยู่ในภาวะจิตตก ไม่ต้องเหนื่อยทั้งกายและใจ ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่มันเป็น whatever will be...will be...เหมือนที่ Hagrid บอก Harry ตอนท้ายเล่มไหนสักเล่ม

รอบสองโดนสอยตอนเรียนที่ ABAC ตัวเรานั้นนอกจากจะเป็นเด็ก Anti-social รุ่น Hard Core ชนิดหาคนมาเปรียบด้วยยากแล้ว  ยังเป็นเด็ก Perfectionist แบบ Extreme อีกต่างหาก  ช่างเป็นส่วนผสมที่หาได้ยากสำหรับมนุษย์ในโลกใบนี้จริงๆ  ผลก็คือ ทุกครั้งที่ต้องทำงานส่งอาจารย์จะเกิดอาการเครียดมากแล้วไอ้เจ้าความเครียดที่ว่าก็โผล่ออกมาให้เห็นได้ด้วยสายตาของอาจารย์ สุดท้ายอาจารย์ Sebastian ก็ทนนิสัยรักความ Perfect ของเราต่อไปอีกไม่ไหว ต้องเรียกมาคุยกันหน่อย รอบนี้อาจารย์เล่าให้ฟังถึงความเป็นมาของอาจารย์สมัยยังเอ๊าะๆ ได้ความว่าเป็นเหมือนเรานี่แหล่ะ แต่สุดท้ายด้วยความที่อาจารย์ใช้ชีวิตเช่นนั้นบนโลกใบนี้มาก่อนเราเป็นเวลานาน อาจารย์ก็เลยบรรลุสัจจธรรมชีวิตก่อนเราและบอกเราด้วยประโยคสั้นๆ ง่ายๆ ได้ใจความว่า...

...Nobody is perfect...

จ๊าก...จริงด้วย ไม่มีใครในโลกนี้หรอกที่สมบูรณ์แบบ สงบไปได้สักพักอาการรักความ Perfect ก็กลับมาเยือน  แต่อย่างน้อยอาการที่ว่าเมื่อมันมาเยือนรอบหลังจากโดนสอยเนี่ย ยังมีประโยคเด็ดไว้เตือนใจให้ดึงตัวเองกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

สรุป...นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...ไม่รู้เหมือนกัน  พิมพ์ไปพิมพ์มาเริ่มงงว่ามันเกี่ยวกับที่พระท่านตั้งกระทู้หรือเปล่าเนี่ย  แต่ไม่ลบนะเพราะอุตสาห์พิมพ์อยู่ตั้งนานจะลบก็เสียดาย ช่วยอ่านหน่อยแล้วกัน

ที่แน่ๆ เราว่าความเหนื่อยเกิดจากจิตเป็นหลัก ถ้าเราคุมจิตของเราได้ความเหนื่อยทั้งหลายทั้งปวงก็จะอยู่ในระดับที่เราสามารถที่จะประคองตัวเราเองให้ผ่านพ้นการดำเนินชีวิตในแต่ละวันได้ แต่การควบคุมจิตของตัวเรานั้นจะทำได้อย่างไร คงต้องรบกวนพระท่านช่วยชี้ทางสว่างให้แล้วล่ะ

อาจบอกอะไรไม่ได้มาก เพราะเป็นเรื่องที่อยู่ในใจของแต่ละคน การได้ผ่านเหตุการณ์อะไรๆ มาหลายๆครั้ง ถ้าทุกครั้งเราได้หยุดและคิดทบทวนก็จะเห็นหนทางที่จะก้าวต่อไป ถึงแม้ว่าจะเป็นทางลูกรัง หรือเลนโคลน แม้จะก้าวเดินไม่สะดวกสบายแต่ก็จะทำให้เราเข้มแข็ง และเติบโตขึ้น หรือไม่ก็หันมาดูคนที่คอยหนุนหลังเรามาตลอดชีวิต ลองเดินเข้าไปกอดเติมพลังชีวิตดูบ้าง จะรู้สึกได้เลยทันทีว่าเรี่ยวแรงที่เคยหายไป มันกลับมารู้สึกดีขึ้นทันทีเลย   ชีวิตต้องเดินไปเรื่อยๆ จะช้าบ้าง เร็วบ้าง หกล้มบ้าง โดนคนอื่นแซงหน้าไปบ้าง ก็ไม่ต้องลนลาน  ให้คิดเสมอว่าวันนี้เรายังเดินได้ด้วยตัวเราเอง..เป็นสิ่งที่น่าภูมิใจที่สุดแล้ว..

ถ้าไม่เคยรู้จัำกกับคำว่าเหนื่อย แล้วจะรู้ว่าหายเหนื่อยมันสดชื่นยังไง เน๊อ ๆๆๆ

(( เอาเพลง life is wonderful ของ jason mraz มาให้ฟังกันค๊าบ คลิก โลด ))