วันแม่ปีนี้ ชื่นใจดีจัง

วันแม่ปีนี้ ญาติ ๆ รวมกันทำบุญที่วัดทอง เป็นวัดร้างอยู่ใกล้ ๆ บ้าน ที่เป็นถิ่นฐานดั้งเดิม ของโยมปู่ โยมตา โยมยาย ที่ ต.พิตเพียน อ.มหาราช อยุธยา ทั้ง ๓ ท่านเกิดที่นี่ครับ ตอนนี้ก็เหลือโยมยายคนเดียวแล้ว โยมปู่ โยมตา เสียไปนานแล้ว เล่าด้วยภาพดีกว่า

วัดทอง เป็นวัดร้าง ไม่มีหลักฐานว่าสร้างสมัยไหน คนเฒ่าคนแก่ ก็บอกว่าไม่รู้ เดิมมีพระพุทธรูปหัก ๆ เหลือแค่ช่วงพระอุระ ( ช่วงอก ) พิงอยู่กับโคนต้นไทร บนเนินดินเท่านั้น ปัจจุบันลูก ๆ หลาน ๆ ของปู่ทวดช่วง และชาวบ้านย่านนั้น ( ก็ญาติกันทั้งนั้นครับ ) ช่วยกัน นำพระอุระมาปั้นพอกด้วยปูน เป็นพระพุทธรูปเต็มองค์ และสร้างศาลาคลุมท่านไว้ กันแดดกันฝน ทั้งยังสร้างศาลายื่นออกมาอีก พอเป็นที่นั่งพระ โยม เวลาทำบุญอีกด้วย

นี่คือพระที่อยู่ในศาลาที่เล่าเมื่อครู่ ญาติ ๆ ช่วยกันปิดทองซะเหลืองอร่ามไปหมด ( ไม่ได้ปิดวันนี้วันเดียว ปิดมาเรื่อย ๆ  ใครมาก็ปิด )

ชื่อหลวงพ่อทองคำครับ วัดชื่อวัดทอง ชาวบ้านจึงเรียกท่านว่าหลวงพ่อทองคำ ง่าย ๆ ซื่อ ๆ ดี ไม่เลิศ แต่จริงใจ

ก่อนเพลก็มีการนิมนต์พระวัดใกล้ ๆ ชื่อวัดนาค มาเจริญพระพุทธมนต์  งานนี้ไม่มีรูป เพราะสวดด้วยเลยไม่ได้ถ่ายรูปมา สวดเสร็จ ฉันเสร็จ กรวดน้ำ ให้พระ พรมน้ำมนต์ แล้วพระที่นิมนต์มา ท่านก็เดินทางกลับกัน โยมก็ทานข้าวกันบ้าง  กับข้าวพื้นบ้าน ไม่ได้เจอมานาน ต้มยำเนื้อ พุง ไข่ปลาช่อน ลาบคั่วแบบภาคกลาง ขนมจีนน้ำพริก-น้ำยา ปลาดุกทอดกรอบผัดพริก หลนปูเค็มใส่กุ้งสดกับผักกองโต ไก่บ้านรวนปลาร้า และของสำคัญเสริมรสอาหารอย่างดี คือข้าวกล้องปลูกเอง หอมอย่าบอกใคร ตบท้ายด้วยของหวาน ขนมเปียกปูน วุ้นมะพร้าว ข้าวเหนียวทุเรียน และผลไม้   พระก็อิ่ม โยมก็พุงกาง แถมใส่ถุงแจกกันกลับบ้านกันอีกนิด ๆ หน่อย ๆ ตามธรรมเนียม

เลี้ยงดูกันอิ่มหนำสำราญดีแล้ว ก็เชิญสองผู้ยิ่งใหญ่ คือใหญ่ที่สุดในงานขึ้นนั่งเก้าอี้ ได้แก่โยมยาย และน้องสาว ( สาว ? ) พี่น้องท้องนี้ เหลือกันอยู่แค่นี้ครับ ๒ คนเท่านั้น อายุเกิน ๗ รอบแล้วทั้งคู่ 

ลูก ๆ หลาน ๆ ทำพิธีรดน้ำดำหัว ขอพรจากโยมยาย ทำง่าย ๆ ไม่ต้องมีพิธีอะไรมาก ดอกมะลินิดหน่อย น้ำอบเล็กน้อย น้ำสะอาด กับน้ำมนต์ที่พระสวดเมื่อเพล

ใครมีธุระอะไรรออยู่ ก็ลากลับกันไปก่อน ส่วนที่ยังไม่กลับ ก็อยู่กันต่อ ส่วนมากแล้วที่กลับก่อนก็เป็นเพื่อน ๆ ของญาติ ส่วนญาติ ๆ อยู่ต่อกันเกือบหมด

โยมน้าโชว์พลังเสียงให้โยมยายฟัง ด้วยบทเพลง ค่าน้ำนม และเพลง แม่ ( โล-โซ ) พึ่งเคยได้ยิน และพึ่งรู้ว่าโยมน้าชอบร้องเพลง แถมร้องเพราะซะด้วย

ไม่นานก็ย้ายที่มาคุยกันที่ชายนา ลมโกรก ๆ คุยไป โยมก็ทานขนมไป ส่วนพระก็ง่วงไป แต่นั่งฟังด้วยสนุกดี นาน ๆ รวมญาติที  อยู่ได้สักพัก เกือบ ๆ บ่ายสามแล้ว ต้องรีบกลับก่อน เพราะมีสอนที่วัดตอน สี่โมงครึ่ง

ชื่นใจดีครับ ได้ออกนอกเมือง ไปงานบุญแบบบ้านนอก บ้านนอกบ้าง ง่าย ๆ เรียบ ๆ แต่ละคนหน้าตาแช่มชื่น แบกบุญกลับบ้าน ( พร้อมกับข้าวถุงใหญ่ )  เห็นแล้วก็พลอยแช่มชื่น ได้บุญไปกับญาติ ๆ ด้วย

  แถมภาพกว้าง ๆ ให้ดูเล่น บ้านโยมครับ เป็นหมู่หลายหลังในบริเวณเดียวกัน แต่ถ่ายติดมาหลังเดียว น้ำที่เห็นไม่ใช่คลอง เป็นแม่น้ำลพบุรีครับ ตอนเด็ก ๆ จำได้ว่ากว้างกว่านี้ แต่ถ้าย้อนไปสมัยโยมตาขายข้าว เรือข้าวแล่นได้เลยเชียว หลัง ๆ ไม่มีการเดินทางทางเรือ แม่น้ำเลยตื้นเขิน เหลือแค่นี้เอง ท่านถึงว่า น้ำพึ่งเรือ ไงครับ คลิ๊กที่รูปขยายใหญ่ได้ ถ่ายเป็นพาโนราม่า ด้วยฟังก์ชั่นของ SE K550i ๒ รูป แล้วนำมาต่อกันอีกที บิด ๆ เบี้ยว ๆ ไปบ้าง ก็ทน ๆ ดูไปแล้วกันครับ

บุญรักษาครับ