แม่

ภิกษุวัยกลางคนจรดปากกาลงบนสมุดบันทึก ท่านค่อย ๆ บรรยาย ถ่ายทอดความรู้สึก ที่เก็บงำไว้เป็นเวลากว่า ๑๐ ปี ผ่านหยดน้ำหมึกจากปากกาลงสู่หน้ากระดาษ เป็นความรู้สึกที่สะท้อนออกมาจากเบื้องลึกในจิตใจ

บางคนเคยว่าไว้ว่า เวลาช่วยเยียวยาทุกสิ่ง แต่วันนี้ท่านกลับระลึกได้ว่า เวลาเพียงแค่ทำให้มีความรู้สึกอย่างอื่นเข้าไปปิดบัง ไปทับถม ความรู้สึกในส่วนลึกที่สุดของก้นบึ้งจิตใจไว้ไม่ให้เห็นเพียงครั้งคราว เหมือนตะกอนทับถมกัน บางเวลากระแสน้ำพัดพาเอาตะกอนนั้นออกไป ก็จะสามารถเห็นซากปรักหักพังที่จมอยู่ใต้น้ำ